Theezakjesvraag #8

Wat is jouw avondritueel?

Tja…wanneer begint een avondritueel?
Volgens Google begint de avond officieel vanaf 18.00 uur.
Dus vanaf dat tijdstip begint de beschrijving.
Ga lekker zitten want het wordt reuze interessant.

Ergens tussen 18.00 en 19.00 uur: eten.

Na het avondeten: lenzen uit, bh uit en languit op de bank dom een spelletje spelen op mijn telefoon.
Dat kan zijn: Cube Block, Fishdom of Word Search.

Ergens rond 18.45 uur: met vriendlief voor de buis, BinnensteBuiten kijken (en ondertussen in slaap vallen).

Aansluitend First Dates (hoewel ik daar wel een beetje klaar mee ben want de meeste dates lopen nergens op uit dus dan heb ik voor Jan met de korte achternaam zitten kijken en daarnaast heb ik plaatsvervangende schaamte voor de ongemakkelijkheid waarmee de dates meestal verlopen).

Praatprogramma’s tussen 19 en 20 uur ben ik overigens mee opgehouden te kijken.
Het zijn altijd dezelfde mensen die worden uitgenodigd en van de onderwerpen word ik vooral boos, verdrietig of gefrustreerd (politiek/oorlog) of het boeit mij voor geen meter (sport).

20.00 uur: óf we kijken First Dates af, óf we schakelen over naar het Journaal.
Ik kijk niet meer naar het Journaal, ik luister alleen nog maar omdat ik de beelden tegenwoordig niet meer kan verdragen; al die ellende in de wereld laatst moest ik zelfs huilen na een item over Afghanistan, volgens mijn vriend word ik een zacht ei. Daarom ga ik, om één zintuig uit te sluiten, tijdens het Journaal verder met een van mijn favo spelletjes op mijn mobiele device.

Dan is het inmiddels zo’n beetje 20.30 uur en meestal kijk ik vanaf dat tijdstip met met mijn vriend naar één of andere serie op Netflix. At the moment is dat The Kominsky Method.

Rond 22.00 uur ga ik naar boven.
In de badkamer haal ik mijn make-up van mijn gezicht, poets mijn tanden en doe mijn 1e plas voor de nacht.
“Goh, Nanda, moet dat niet je laatste plas van de dag zijn?”
Nee…mijn blaas vindt het leuk om mij een paar keer per nacht wakker te maken.

Dan mijn bed in, soms alleen, vaak tegelijk met mijn vriend.
Ga ik alleen dan lees ik nog wat, gaan we samen dan lees ik meestal niet…

Echt heel boeiend allemaal. NOT.

Couch potato

NB: dit was de laatste blog n.a.v. de vragen op de labels van de theezakjes van Pickwick. Ik heb laatst twee doosjes met zakjes doorgekeken maar veel variatie zit er niet meer in. Ik heb ze niet allemaal behandeld, de meeste vragen vind ik namelijk ook gewoon stom….


Hottie

In november 2017 ben ik, na 35 jaar slikken, gestopt met de pil.
Ik was 51 jaar en kreeg steeds meer het gevoel dat ik mijn cyclus kunstmatig in stand aan het houden was. Het moest gewoon een keer ophouden.
En ja hoor…BAM!…in de overgang.

Voordeel was dat mijn menstruatie meteen stopte (HOERA!), nadeel was dat ik last kreeg van allerlei lichamelijke klachten.
De opvliegers kwamen hevig. Eerst voelde ik een vlaag van misselijkheid, daarna ging de thermostaat van mijn lijf omhoog.

Door de temperatuurschommelingen van mijn lichaam kreeg ik last van huidpijn; pijn die ik ook altijd krijg wanneer ik koorts heb.
Mijn huid voelde alsof het één grote schaafwond was.
Het brandde als de narigheid en ik kon mijn kleding nauwelijks verdragen.

De warme zomer van 2018 (én 2019, én 2020) was (waren) voor mij De Hel.
Van twee kanten werd mijn lichaam blootgesteld aan hitte: van buitenaf en van binnenuit.
Ik wist niet hoe ik mijzelf moest koelen. Voeten in koud water, natte lap in mijn nek, zo weinig mogelijk kleding aan, ventilator gericht op de bovenste helft van mijn lichaam en één op de onderste helft. Overal had ik ze staan: in de woonkamer, keuken, slaapkamer, op en onder mijn bureau op kantoor.

Naast de opvliegers gingen al mij spieren en gewrichten pijn doen.
Diep van binnen wist ik wel dat dit door het ontpillen kwam maar ben toch een keer hiervoor naar de huisarts gegaan. Die dacht dat ik spierreuma had. Ik moest maar op Thuisarts.nl gaan lezen of ik de symptomen herkende en zo ja, dan kon ik een week lang Prednisolon gaan slikken. Als ik dan geen last meer had, dan was het dat.
Dát heb ik dus niet gedaan.
Wat een onzin om zo een diagnose te stellen.

Na een paar maanden worstelen met al mijn kleine en grote klachten, attendeerde een collega (bedankt, scheetje) mij op Care for Women. Ik maakte een afspraak met een consulent en zij heeft mij door 2018 heen geholpen.
Bij haar kon ik mijn ei kwijt en zij legde mij uit wat er in mijn lichaam gebeurde.
Hierdoor kreeg ik meer begrip voor mijn lijf en kon ik accepteren wat er gaande was.

Inmiddels ben ik een paar jaar verder en heb ik nog steeds, te pas en te onpas, opvliegers.
Het lastigst vind ik het wanneer ik met een klant in gesprek ben.
Ik weet dat ik rood aanloop en hij/zij vraagt zich misschien af wat er met mij is.
Daarom benoem ik het gewoon; ik doe mijn vest uit (want: laagjes aan, dames!), pak een stuk karton wat ik standaard bij me heb en terwijl ik zeg “leeftijdsdingetje” begin ik te wapperen en de klant te lachen.

Wat ik nog meer doe tijdens een opvlieger:
1. thuis: broek en/of shirt uit, ventilator aan, natte lap in mijn nek, water drinken, handen onder de kraan, buiten gaan staan;
2. op kantoor: bureauventilator aan of op de wc gaan zitten met broek op de enkels en shirt omhoog;
2. eigen auto: airco op z’n koudst en alle blazers op mij gericht (gezicht, buik, benen);
3. naast vriend in zijn auto: raam op een kiertje, zuchten, gaan verzitten en bidden dat we snel thuis zijn want hij kan niet tegen kou/wind;
4. in bed: dekbed van mij af (waardoor er altijd een hele prop dekbed tussen mij en mijn vriend ligt) en natte washand op buik, benen of borst (waar ik het heetst ben haha)

Mijn vriend weet inmiddels feilloos wanneer ik een opvlieger heb en wat hij dan vooral NIET moet doen: mij aanraken.
Hij begrijpt mijn opvliegers volkomen want “je ben ook zo’n hottie en dan komt je warme persoonlijkheid naar buiten”. NOT.

Ik heb eigenlijk nog geen last gehad van stemmingswisselingen.
Ik ben gewoon altijd chagrijnig.

Theezakjesvraag #7

Wat is liefde voor jou?

Liefde is er in verschillende vormen.
De liefde voor mijn ouders, zussen, partner, zoon.
Ik houd van hen allemaal, maar op verschillende manieren.
Mijn ouders, zussen en zoon zijn onlosmakelijk met mij verbonden.
Zo is mijn liefde voor hen ook: onlosmakelijk.
Dat ís er gewoon.

Een partner liefhebben vind ik lastig.
Ik durf het niet meer zo.
Liefde is voor mij al een paar keer uitgelopen op pijn, loslaten, afscheid nemen.
Weg echtgenoot, schoonfamilie, vrienden, huis, toekomst.

Mijn huidige vriend en ik hebben ruim zeven jaar ‘verkering’.
Ik hou van hem, dat staat vast, maar schreeuw het niet van de daken.
Want stel je voor dat het binnenkort uit is.
Dan heb ik mij voor niks schreeuwend staan aanstellen.

Dus ik houd mijn liefde stil.
Diep van binnen.
Maar af en toe ben ik dapper
en fluister ik, zachtjes schreeuwend, in zijn oor:
‘ik hou van je’.


Miscommunicatie

woorden
bijten
snijden
pijnlijk
door mijn ziel

gezegd
maar niet gemeend
ik voel
wat jij niet bedoelt

woorden
nestelen
bevestigen
beschadigen
mijn hart

hoe kan ik
leven
geven
houden
vertrouwen

met woorden
ongemeend
uitgesproken

woorden
gemeen
niet bedoeld
maar wel gehoord
en zo gevoeld

Met je lieve, bruine ogen

Tijdlijn
maandag 26 juli 2021
Met Bo-Yi naar de dierenarts omdat hij niet eet en drinkt en niet wil lopen.
Uit bloedonderzoek blijkt dat er iets niet goed is met zijn lever.
Dierenarts wil zo snel mogelijk een echo van zijn buik.
Wegens drukte kan hij pas vrijdag de 30e bij een andere kliniek hiervoor terecht.
Dinsdag 27 juli
Urine naar dierenarts.
Uitslag ook niet goed.
Woensdag 28 juli
Controle-afspraak bij dierenarts.
Situatie ongewijzigd.
Dierenarts: ‘Bo-Yi is doodziek.’
Ik bereid mij voor op het ergste.
Donderdag 29 juli
Bo-Yi heeft een goede dag.
Hij eet en drinkt en loopt weer een rondje.
Vrijdag 30 juli
14.30 uur afspraak voor de echo van zijn buik.
Hij gaat mee met de dierenarts, ik wacht in de wachtkamer (köt-Corona) en om 16.00 uur roept ze mij weer.
Tumor op lever en milt.
Milt heeft al gebloed en is een tikkende tijdbom.
Mijn angst wordt waarheid.
18.00 uur Bo-Yi sterft onder mijn handen.

***

Elf jaar was hij mijn trouwe maatje. Mijn baby.
Waar ik was, was hij. Naast mij, achter mij, aan mijn voeten, op de bank tegen mij aan, in de keuken.
Ik was op slag verliefd op hem toen ik hem voor het eerst zag.
Die lieve bruine ogen stalen mijn hart.
Nu is een stuk van mijn hart dood.

Had ik het zelf eerder kunnen zien?
Dat hij zo ziek was?
Hij liep wat langzamer en hijgde wat sneller.
Ik dacht dat dit door zijn leeftijd kwam. Of het warme weer.

Mindfuck, dat is het! Je ziet niks aan hem!
Honden laten hun pijn niet zien.
Ze worden uit de roedel gezet als ze zwak zijn
, lees ik op internet.

Het is in zijn belang.
Het is in zijn belang.
Het is in zijn belang.
De woorden van de dierenarts blijven zich herhalen in mijn hoofd terwijl ik in de wachtkamer wacht.
Hij kijkt mij aan met zijn lieve kleine koppie en zachte, bruine ogen.
Ik zie de onrust.
Ik ga hem verdomme LATEN INSLAPEN!

Hij ligt op de ‘slachtbank’.
Ik knuffel. Aai. Kus. Ruik. Huil.

De eerste spuit gaat er in.
Narcose.
Al snel wordt hij slap en zakt door zijn poten.
Terwijl hij op zijn zij ligt, kijk ik naar zijn buik. De zachte, roze buik die ik zo vaak heb geaaid.
‘Dag lieve Bo-Yi’, fluister ik intens verdrietig.
Wat ga ik zijn lijf missen.
Zijn vacht.
Zijn neus, die 100 verschillende kanten op kan bewegen.
Zijn oren.
Zijn geur.
Zijn blaf.
Zijn mooie zwiepstaart.
Hoe hij liep als ‘ie bijna moest poepen.
Zijn eindeloze gesnuffel aan ieder grassprietje of blaadje.
Zelfs het oprapen van zijn drollen.

De tweede spuit.
De Overdosis.
Zijn ademhaling stopt.
Mijn tijd met hem stopt.
Mijn hart breekt.